Χρόνια Πολλά στις μαννούλες όλου του κόσμου, ειδικά σε εκείνες που έφυγαν…

Χρόνια Πολλά στις μαννούλες όλου του κόσμου, ειδικά σε εκείνες που έφυγαν…

Τι να πει κανείς…Τα λόγια είναι φτωχά να χαϊδέψουν τα κουρασμένα σας χέρια. Χέρια που αγκάλιασαν τα κορμιά μας, μας τάισαν, μας κράτησαν στα πρώτα βήματα…

Όπου και να είστε, ακόμα κι αν δεν είμαστε εμείς κοντά σας, ένα να ξέρετε:
Θα είσαστε στην καρδιά μας! Όταν αγκαλιάζουμε τα δικά μας παιδιά, όταν ψήνουμε το ψωμί, τα δικά σας χέρια θα μας καθοδηγούν. Όταν τρέχει ένα δάκρυ, θα είναι είναι ο δικός αντικατροπτισμός στα μάτια μας, Η δική σας τρυφερότητα είναι αυτή που θ´αναβλύζει απ´τα δικά μας σπλάχνα. Ο δικός σας χτύπος στην καρδιά μας, θα λαχταράει ν´ακούσει το κλειδί στην πόρτα τα μεσάνυχτα…

Μας λένε κι εμάς τα ίδια μάννα…”Γιατί δεν κοιμάσαι ακόμα μάννα; Είμαι μεγαλος πιά, τι φοβάσαι;”
Αχ! μου τόλεγες κάποτε…
“Όταν γίνεις μάννα ψυχούλα μου θα καταλάβεις τι σημαίνει καρτέρεμα!”
Το καταλάβαμε μάννα, το καταλάβαμε και σ᾽αγαπήσαμε πιότερο κι απ´τη ζωή μας…

Ναί το ξέρουμε…καμμιά φορά, αργούμε να στο πούμε… Μην το ξεχνάς όμως μαννούλα, μην το ξεχνάς…

Σε δυό γλυκές μαννούλες…
Η μία είναι πολύ μακρυά… Εύχομαι να μην είχε ξεχάσει…

Μαίρη Παναγιωτακοπούλου