ΦΩΤΗΣ – 41 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ, ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΩΝ!
Για τον γιο μου, που έμαθε να μετρά τη ζωή όχι μόνο με τα χιλιόμετρα που διανύει, τα πτυχία ή τα χρήματα αλλά με όσα ανακαλύπτει στην καρδιά του.
31 Οκτωβρίου 2026 – Οι σκέψεις μου…
Σήμερα ο γιος μου, ο Φώτης, γίνεται 41 χρονών. Κοιτάζω τις φωτογραφίες του. Από το νεογέννητο μωρό που κρατούσα στην αγκαλιά μου μέχρι τον σημερινό άνδρα, με τα ταξίδια, τις εμπειρίες, τις χαρές και τις δυσκολίες του. Και σκέφτομαι πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι η μεγαλύτερη ευτυχία ενός πατέρα δεν είναι να βλέπει το παιδί του να αποκτά χρήματα, τίτλους ή διακρίσεις.
Είναι να βλέπει το παιδί του να γίνεται ένας καλός άνθρωπος. Κι αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο στον Φώτη.
Μια ανάμνηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ
Ήταν 31 Οκτωβρίου 1985. West Palm Beach, Florida. Η Μαίρη είχε αρχίσει να έχει τους πόνους της γέννας και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο.
Όμως εγώ είχα προγραμματίσει κάτι ακόμη, μια στάση που δεν ήξερε η Μαίρη! Στον δρόμο σταμάτησα στο κτίριό μου, το FOTIOS EXECUTIVE PLAZA, ανέβηκα στο 2ο πάτωμα και κρέμασα ένα πανό που είχα ετοιμάσει από πριν και έγραφε:
«IT’S A BOY! FOTIOS II»
Η Μαίρη με περίμενε στο αυτοκίνητο με τους πόνους της γέννας, κι εγώ, μέσα στον ενθουσιασμό μου, ήθελα να αναγγείλω σε όλο τον κόσμο τον ερχομό του 2ου γιου μας!
Ακόμη γελάω όταν το θυμάμαι, όχι όμως η Μαίρη που νόμιζε ότι είχα τρελαθεί τελείως… Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Λίγο αργότερα, στις 9:35 το πρωί, γεννήθηκε ο Φώτης μας.
Όταν τον κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, ένιωσα για δεύτερη φορά, μια ευτυχία που δεν περιγράφεται με λόγια. Τα πρώτα λόγια που άκουσε από μένα ήταν: “Μπορεί να γεννήθηκες στην Αμερική αλλά μην ξεχάσεις ποτέ ότι είσαι Έλληνας”.
Δεν ήξερα τότε ποιον δρόμο θα ακολουθούσε στη ζωή του. Δεν ήξερα τι θα πετύχαινε, ποιους ανθρώπους θα συναντούσε, ποιες χαρές και ποιες απογοητεύσεις θα γνώριζε. Ήξερα μόνο ότι θα τον αγαπούσα για πάντα.
Ο άνθρωπος πίσω από τις επιτυχίες
Ο Φώτης μεγάλωσε. Σπούδασε, εργάστηκε, δημιούργησε τη δική του επιχείρηση, αντιμετώπισε τις προκλήσεις της ζωής. Όπως όλοι μας, γνώρισε επιτυχίες, αλλά και δύσκολες στιγμές.
Εκείνο όμως που εκτιμώ ιδιαίτερα στον χαρακτήρα του είναι η ευαισθησία του. Η ικανότητά του να εκφράζει τα συναισθήματά του, να αναγνωρίζει τις δυσκολίες του και να αναζητά με ειλικρίνεια τι πραγματικά έχει αξία. Δεν θεωρώ αδυναμία το να παραδέχεται ένας άνθρωπος ότι κουράστηκε, ότι αμφιβάλλει ή ότι χρειάζεται να αλλάξει πορεία. Αντίθετα, πιστεύω ότι χρειάζεται θάρρος.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να δείχνεις πάντοτε δυνατός. Βρίσκεται και στο να έχεις το θάρρος να είσαι ανθρώπινος.
Τα 900 χιλιόμετρα που έγιναν ένα ταξίδι ψυχής
Το φθινόπωρο του 2024, ο Φώτης αποφάσισε να περπατήσει το Camino de Santiago, στην Ισπανία. Περπάτησε 900 χιλιόμετρα σε 35 ημέρες. Όχι για κάποιο μετάλλιο. Όχι για να αποδείξει κάτι στους άλλους. Αλλά γιατί ένιωσε την ανάγκη να απομακρυνθεί για λίγο από την καθημερινότητα, να σκεφτεί, να αναζητήσει μια διαφορετική ισορροπία στη ζωή του.
Αργότερα διάβασα το άρθρο που έγραψε ο ίδιος για εκείνη την εμπειρία του. Με συγκίνησε βαθιά.
“Στα χαρτιά, ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου. Είχα βγάλει περισσότερα χρήματα από ποτέ, είχα πετύχει κάθε οικονομικό στόχο που είχα θέσει στον εαυτό μου, κι όμως δεν ένιωθα τίποτα. Είχα απορροφηθεί ολοκληρωτικά από τη δουλειά, πολύ πριν ακόμη ιδρύσω τη GrowthMentor. Και κάποια στιγμή, η επίτευξη των οικονομικών στόχων είχε πάψει να σημαίνει οτιδήποτε για μένα. Όταν η δουλειά δεν ήταν πια αρκετή για να γεμίσει το κενό που ένιωθα μέσα μου, άρχισα να αναζητώ οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να το καλύψει.
Για έναν άνθρωπο που είχε περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς να μπορεί να σταματήσει να δουλεύει, αυτή η αίσθηση του κενού ήταν από μόνη της το φάρμακο που χρειαζόμουν. Δεν με γέμιζε τίποτε άλλο πέρα από όσα μπορούσα να δω και να μυρίσω, και τη γη που περνούσε κάτω από τα πόδια μου καθώς περπατούσα. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλο αυτό το φαινομενικό τίποτα, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ευτυχισμένος. Όχι επειδή είχαν λυθεί όλα μου τα προβλήματα, αλλά επειδή ήμουν απλώς εκεί. Παρών στη στιγμή, ζωντανός, και συνέχιζα να περπατώ.
Ήταν στη Μεσέτα, την απέραντη πεδιάδα της Ισπανίας, που έκλεισα τα τριάντα εννέα μου χρόνια.
Στα μισά περίπου της διαδρομής προς το Σαντιάγο, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Σααγκούν (Sahagún), είχα γεμίσει εξανθήματα και έντονη κνίδωση, πιθανότατα από κάτι που είχα φάει ή από κάποιο τσίμπημα. Εκείνη την ημέρα κατάφερα να περπατήσω λιγότερα από επτά χιλιόμετρα.
Πέρασα τα γενέθλιά μου όπως περνούσα και κάθε άλλη μέρα εκεί έξω: κάνοντας αργά το ένα βήμα μετά το άλλο, έναν χρόνο μεγαλύτερος πια, κάπου στη μέση του πουθενά.
Υπήρχε μια εκκλησία στο Σάντο Ντομίνγκο ντε λα Καλσάδα, όπου παρακολούθησα μια λειτουργία, κοινώνησα και, στη συνέχεια, βρέθηκα να συμμετέχω σε έναν κύκλο προσευχής μαζί με μια μικρή ομάδα άλλων προσκυνητών, χωρίς κανένας μας να έχει την ίδια μητρική γλώσσα με τους υπόλοιπους. Εκεί, σε εκείνη τη διαδρομή, ένιωσα την παρουσία του Θεού. Μέχρι το τέλος του ταξιδιού, είχα αρχίσει να σκέφτομαι τον Θεό σαν τον οδηγό μου κι εμένα σαν τον άνθρωπο που απλώς περπατούσε ακολουθώντας Τον.
Μετά το Λεόν, το μονοπάτι αρχίζει να ανηφορίζει προς το Cruz de Ferro, τον Σιδερένιο Σταυρό, το μέρος προς το οποίο κατευθύνεται κάθε προσκυνητής, είτε το παραδέχεται είτε όχι. Ο σταυρός βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής, πάνω σε έναν λόφο σχηματισμένο από πέτρες.
Το τελετουργικό είναι απλό. Φέρνεις μαζί σου μια πέτρα από τον τόπο σου ή γράφεις κάτι σε ένα χαρτί και το αφήνεις στη βάση του σταυρού. Αφήνεις εκεί ό,τι βάρος κουβαλούσες μέσα σου και είχες έρθει για να αποθέσεις. Η ημέρα που έφτασα εκεί ήταν η μεγαλύτερη σε απόσταση ολόκληρου του ταξιδιού: 38,84 χιλιόμετρα (51.304 βήματα) σε 8 ώρες και 7 έπτά.. Το κινητό μου με συνεχάρη, λες και είχα μόλις καταρρίψει κάποιο προσωπικό ρεκόρ στο γυμναστήριο!
Αυτό που κουβαλούσα μαζί μου μέχρι εκεί ψηλά ήταν ένα γράμμα. Ένα είδος συγγνώμης προς μερικούς ανθρώπους, στους οποίους, όλα εκείνα τα χρόνια, δεν είχα φερθεί όπως θα ήθελα, ούτε είχα δείξει τον καλύτερο εαυτό μου.
Το διάβασα μία τελευταία φορά και το άφησα πάνω στον σωρό, ανάμεσα στις πέτρες και στον πόνο που είχαν αποθέσει εκεί τόσοι άλλοι άνθρωποι για εκατοντάδες χρόνια πριν από μένα. Λίγο πιο πέρα από τον σταυρό, κάποιος είχε ζωγραφίσει πάνω σε μια πλάκα σχιστόλιθου και την είχε στηρίξει στο γρασίδι, σε ένα σημείο όπου ήταν αδύνατον να μην την προσέξεις.»
Και τι έγραφε η πέτρα;
“Περπατώντας…
Βλέπω το φως. Νιώθω το φως. Κρατώ το φως. Είμαι το φως.
Φως στην καρδιά μου. Περπατώντας…”
Ο Φώτης είχε αφήσει πίσω του ένα βάρος και, λίγα βήματα παρακάτω, συνάντησε ένα μήνυμα για το φως.
Ύστερα πήρα τον δρόμο της επιστροφής, κατηφορίζοντας από την άλλη πλευρά του βουνού. Και καθώς περπατούσα, ένιωθα την ψυχή μου πιο ανάλαφρη απ’ ό,τι την είχα νιώσει εδώ και πολύ καιρό. Πέντε ολόκληρες εβδομάδες το μονοπάτι προσπαθούσε να μου μάθει να σταματήσω να αναζητώ συνεχώς τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο για να κάνω τα πάντα και να μάθω, επιτέλους, απλώς να περπατώ.
Και ύστερα, έπειτα από σχεδόν έξι εβδομάδες, φτάνεις περπατώντας στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Και ξαφνικά, όλα τελειώνουν Και μετά, η μεγάλη πλατεία. Στρίβεις σε μια γωνία και ο επιβλητικός καθεδρικός ναός βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σου, τεράστιος, μεγαλοπρεπής.
Η απέραντη πλατεία μπροστά του είναι γεμάτη ανθρώπους που έχουν διανύσει κι εκείνοι έναν πολύ μακρύ δρόμο, μόνο και μόνο για να φτάσουν στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου στέκεσαι κι εσύ.
Δεν υπήρξαν πυροτεχνήματα. Ούτε κάποια εκρηκτική στιγμή θριάμβου. Αυτό που ένιωσα ήταν κάτι πολύ πιο ήρεμο και βαθύ. Ήταν ανακούφιση. Μια ήσυχη, σταθερή περηφάνια. Και, πάνω απ’ όλα, η απλή συνειδητοποίηση ότι είχα καταφέρει να ολοκληρώσω κάτι που είχα ξεκινήσει.
Παρά το γεγονός ότι, σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, το μονοπάτι μού είχε δώσει κάθε πιθανό λόγο και κάθε δυνατή δικαιολογία για να τα παρατήσω. Κι όμως, δεν τα παράτησα. Έφτασα μέχρι το τέλος.
Στην Άκρη του Κόσμου
Οι περισσότεροι προσκυνητές σταματούν στον Καθεδρικό Ναό του Σαντιάγο. Εγώ όμως συνέχισα. Από το Σαντιάγο χρειάζονται άλλες τρεις με τέσσερις ημέρες (66,6 χλμ) πεζοπορίας προς τα δυτικά, μέχρι να φτάσεις στις ακτές του Ατλαντικού, σε ένα ακρωτήριο που ονομάζεται Φινιστέρε (Finisterre ή Fisterra). Το όνομά του σημαίνει «Το Τέλος της Γης».
Και για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, οι άνθρωποι πίστευαν πως αυτό ακριβώς ήταν. Το σημείο όπου η στεριά τελείωνε και πέρα από το οποίο δεν υπήρχε παρά μόνο η απεραντοσύνη του ωκεανού. Ήθελα να συνεχίσω να περπατώ μέχρι να μην υπάρχει πια στεριά κάτω από τα πόδια μου. Και όταν έφτασα εκεί, στα βράχια, στην άκρη του Ατλαντικού Ωκεανού, έκανα αυτό που φανταζόμουν εδώ και εβδομάδες. Έβγαλα τα ρούχα μου και ρίχτηκα στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού.”
Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια συμβολική βάπτιση. Μια πράξη εξαγνισμού και αναγέννησης.
Εδώ τελείωσε η αφήγηση του Φώτη μου για το περπάτημα των 900 χιλιομέτρων στην Ισπανία.
Ο Φώτης δεν άφησε εκεί απλώς μια πέτρα. Άφησε ένα γράμμα συγγνώμης προς ανθρώπους που αισθανόταν ότι είχε πληγώσει ή δεν είχε αντιμετωπίσει όπως θα ήθελε. Αυτή η πράξη αυτοκριτικής και ταπεινότητας είναι ίσως μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές ολόκληρης της αφήγησής του. Όχι τόσο για τα 900 χιλιόμετρα που περπάτησε, αλλά για την ειλικρίνεια με την οποία μίλησε για τον εαυτό του.
Για την επαγγελματική εξάντληση, τις αμφιβολίες, τις προσωπικές αναζητήσεις του. Για όσα έμαθε από τους ανθρώπους που συνάντησε και από τις ατέλειωτες ώρες που πέρασε περπατώντας.
Και κυρίως για τη συνειδητοποίηση ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται πάντοτε εκεί όπου την αναζητούμε. Πόσο εύκολα, αλήθεια, παρασυρόμαστε όλοι από την καθημερινότητα, κυνηγώντας στόχους, επιτυχίες, χρήματα, και ξεχνάμε να απολαύσουμε την ίδια τη ζωή!
Διαβάζοντας τις σκέψεις του, ένιωσα ότι γνώρισα λίγο καλύτερα τον ενήλικο γιο μου. Και τον θαύμασα όχι επειδή περπάτησε 900 χιλιόμετρα, αλλά επειδή είχε το θάρρος να κοιτάξει μέσα του.
Τα μετάλλια και όσα δεν μετριούνται…
Μετά τα 900 χλμ στο Camino ήρθαν οι αγώνες δρόμου, οι μαραθώνιοι, τα ταξίδια.
Λισαβόνα, Μάλτα, Μιλάνο, Λεμεσός, Κρήτη… Ο τοίχος του γέμισε μετάλλια.
Και τώρα, στις 14 Νοεμβρίου, ετοιμάζεται να τρέξει έναν ορεινό υπερμαραθώνιο 80,5 χιλιομέτρων στο Moab της Utah, στην Αμερική. Χαίρομαι για τον ενθουσιασμό του. Θαυμάζω την επιμονή και την προσπάθειά του. Όμως, Φώτη μου, θέλω να ξέρεις κάτι.
Δεν χρειάζεται να τρέξεις ούτε ένα χιλιόμετρο ακόμη για να είμαι περήφανος για σένα.
Δεν χρειάζεται να κερδίσεις κανένα μετάλλιο, να δημιουργήσεις μεγαλύτερη επιχείρηση ή να αποδείξεις τίποτε σε κανέναν. Η αξία σου ως ανθρώπου δεν μετριέται με επιδόσεις. Μετριέται με την καλοσύνη σου, με την ευαισθησία σου, με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους, με την ικανότητά σου να αγαπάς, να καταλαβαίνεις, να συγχωρείς και να αναγνωρίζεις τα λάθη σου. Μετριέται και με την προσπάθειά σου να γίνεσαι, μέρα με τη μέρα, λίγο καλύτερος άνθρωπος. Κι αυτό είναι ένα ταξίδι που δεν έχει γραμμή τερματισμού.
Φώτη μου, χρόνια πολλά!
Σήμερα, στα 41 σου χρόνια, θέλω να σου μιλήσω όχι για τις επιτυχίες σου, αλλά για όσα αισθάνομαι ως πατέρας σου. Είμαι ευγνώμων που η ζωή μού έδωσε την ευκαιρία να σε γνωρίσω από την πρώτη σου ανάσα και να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Να σε βλέπω να αναζητάς τον δικό σου δρόμο, να κάνεις τις δικές σου επιλογές, να μαθαίνεις από τις εμπειρίες σου.
Πριν από 41 χρόνια, ανυπομονούσα να σε δω να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ πόσο μακριά θα σε οδηγούσαν κάποτε αυτά τα μικρά ποδαράκια. Ούτε ότι μια μέρα θα περπατούσες 900 χιλιόμετρα σε 35 ημέρες, όχι για να φτάσεις απλώς σε έναν προορισμό, αλλά για να ανακαλύψεις ξανά τον εαυτό σου.
Δεν συμφωνούμε απαραίτητα πάντοτε σε όλα. Ούτε χρειάζεται. Η αγάπη του πατέρα δεν προϋποθέτει συμφωνία. Δεν εξαρτάται από επιτυχίες, επιλογές ή επιδόσεις. Είναι πάντα εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Και όσο περνούν τα χρόνια, αυτή η αγάπη γίνεται πιο ήσυχη, πιο βαθιά, πιο συνειδητή.
Εύχομαι να έχεις υγεία, να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Να διατηρήσεις την ευαισθησία σου, την καλοσύνη σου, την Ανθρωπιά σου και την περιέργειά σου για τη ζωή.
Να μη φοβάσαι να αλλάζεις δρόμο όταν αισθάνεσαι ότι πρέπει.
Να βρίσκεις χρόνο για τους ανθρώπους που αγαπάς, για τη μουσική, για ένα ηλιοβασίλεμα, για μια αγκαλιά, για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κάνουν τη ζωή μεγάλη. Και πάνω απ’ όλα, να είσαι ευτυχισμένος με τον δικό σου τρόπο.
Πριν από 41 χρόνια, ένα πρωινό στη Φλόριντα, κρέμασα ένα πανό για να αναγγείλω στον κόσμο ότι γεννιόταν ο 2ος γιος μου. «IT’S A BOY! FOTIOS II»
Τότε ήμουν ένας νέος 34χρονος πατέρας γεμάτος ενθουσιασμό, όνειρα και προσδοκίες. Σήμερα, 41 χρόνια αργότερα, είμαι ένας πατέρας που έχει μάθει κάτι πολύ απλό:
Το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι να γίνει το παιδί σου αυτό που εσύ ονειρεύτηκες. Είναι να το βλέπεις να ανακαλύπτει ποιος πραγματικά είναι και να το αγαπάς γι’ αυτό που είναι.
Φώτη μου,
Εκείνο το πρωινό στη Φλώριδα, ήθελα να φωνάξω σε όλο τον κόσμο ότι ήρθες στη ζωή μας. Σήμερα θέλω απλώς να σου πω: Σ’ αγαπώ, αγόρι μου. Είμαι περήφανος για την ανθρωπιά σου. Εύχομαι η ζωή να σου επιστρέφει απλόχερα όλη την αγάπη που δίνεις. Και να σε αξιώσει ο Θεός, κάποια μέρα, να νιώσεις κι εσύ εκείνη τη μοναδική αγάπη, την περηφάνια και την ευτυχία που νιώθουμε εμείς για σένα από την πρώτη στιγμή που ήρθες στη ζωή μας. Γιατί από όλα τα δώρα που μας χάρισε η ζωή, ένα από τα πολυτιμότερα είναι ότι είμαστε γονείς σου.
Χρόνια σου πολλά!
Με όλη μας την αγάπη,
Οι γονείς σου
Φώτης & Μαίρη
31 Οκτωβρίου 2026
