ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΠΡΙΝ… 44 ΧΡΟΝΙΑ. Ακόμα και σήμερα με καθοδηγεί!
Πριν 34 χρόνια, στις 10-5-1980, ανήμερα της γιορτής της Μάνας
…έφυγε η δική μου Μάνα.
Πήγα για να σπουδάσω στην Αμερική τον Ιούλιο του 1969 και έμεινα 31 ολόκληρα χρόνια… Τα γράμματα της Μάνας μου (πάνω από 100 …και τα έχω φυλαγμένα όλα) μου δίνανε δύναμη για να σταθώ στην ξενιτειά όρθιος και Έλληνας. Σήμερα μετά από 44 χρόνια ξανά-άνοιξα ένα από τα γράμματά της που είναι τόσο επίκαιρο όπως όλα της τα γράμματα. Ακόμα και σήμερα παίρνω δύναμη διαβάζοντας τα.
ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΛΑΒΑ ΠΡΙΝ… 44 ΧΡΟΝΙΑ
Ακόμα και σήμερα με καθοδηγεί!
“Αθήνα 17-7-1970
Χρυσό μου παιδί σε φιλώ. Είμεθα όλοι πολύ καλά το αυτό και για σένα ευχόμεθα.
Πήραμε το γράμμα σου, σε νοιώθω να είσαι πολύ λυπημένος, φυσικόν είναι αυτό, όπως και εμείς πονεμένοι είμεθα που μας λείπουν 3 λεβέντες στη ξενιτειά. Αλλά, ο πόνος περνά όταν σας βλέπω να είστε επιστήμονες με χριστιανικές οικογένειες να καμαρώνουμε τα εγγόνια μας και τις χριστιανές γυναίκες σας. Τι χαρά ε; Για τους γονείς να βλέπουν τακτοποιημένα τα παιδιά τους. Θα φθάσεις στο τέρμα νικητής και ανώτερος άνθρωπος, ιδιαιτέρως ΑΝΘΡΩΠΟΣ θέλω Φώτη μου να γίνεις.
Σε νοιώθω πιο πολύ τώρα που μου είσαι μακριά. Η όλη σου συμπεριφορά μας συγκινεί και μας γεμίζει ελπίδα για ένα ωραιότατο μέλλον. Το ότι έχεις το ντιβανόπανο στο τοίχο για να βλέπεις τα έργα της μάνας σου με γεμίζει χαρά, γιατί τα έργα εκτιμάς της κουρασμένης σου μάνας, πόσο μάλλον την ίδια. Αυτό χρυσό μου παιδί το είχα υφάνει στης Αραβίνας το σπίτι, τον δύστυχο αυτό καιρό (πριν γεννηθείς εσύ) που η ανάγκη με έκανε να υφαίνω στον αργαλειό ξένα, να βοηθώ τον πατέρα σου. Από τα πολλά ξένα κράτησα & εγώ ένα να θυμάμαι τις φουρτούνες μας τις οικονομικές.
Θέλω να μην λιώσει ποτέ, να το βρουν & τα εγγόνια σου γιατί είναι υφασμένο με κουρασμένα χέρια. Αλλά από την άλλη μεριά με χέρια που παντού και πάντοτε έκαναν το σταυρό τους. Με το στόμα που πάντοτε προσευχόταν να μας δίνει δύναμη & υπομονή. Ποτέ δεν απελπίστηκα γιατί δεν μας άφησε ο Θεός. Παλέψαμε και με την δόξα του Θεού νικητές βγήκαμε.
Τι άλλο θέλουν οι γονείς όταν βλέπουν να γράφουν από 3 μέρη οι γιοί τους γράμματα, …πατέρα ξεκουράσου κ.λ.π. Εμείς στενοχωρούμεθα που είστε μακριά μας, σκεπτόμενοι όμως την κορυφή του βουνού χαιρόμεθα. Και τι καλύτερο είναι να βλέπεις πως τα κόπια σου πήγαν χαλάλι; Εύχομαι και εσείς να αξιωθείτε να κάμετε τέτοια παιδιά. Γέλα Φώτη μου σε ακούω… Ναι θα δείτε (γιατί ευχές γονέων στηρίζουν θεμέλια οίκου). Εγώ αυτό το βλέπω στο σπίτι μας. Και από τον Άδη, έλεγε η μάνα μου, θα σας στέλνω ευχές και μας στέλνει.
Δεν θέλω να στενοχωρείσαι, να δοξάζεις το Θεό που ξεγλίστρησες από την Ελλάδα. Θα περάσουν μάνα μου τα χρόνια χωρίς να το καταλάβουμε. Υγεία να είναι και μη πολύ-εργάζεσαι και μου κουράζεσαι. Δεν θέλω να μας στέλνεις χρήματα μάνα μου που βγάζεις με αίμα. Εσύ δεν πήγες στην ξενιτειά για καζάντια, να έχεις την ευχή μου. Να διαβάζεις και προπαντός να προσεύχεσαι, πάντοτε να ζητάς την βοήθεια του Θεού & μη φοβάσαι τίποτα. Προσευχή-προσοχή, όλα τα βλέπει ο Κύριος, ποτέ δεν μας άφησε!
Μην αποθαρρύνεσαι μάνα μου, η ζωή έχει & φουρτούνες, ο καθένας με τη τύχη του. Ο μόνος που μας δίνει δύναμη & υπομονή είναι ο Θεός. Όσο για τους κληρικούς που γράφεις, να τους λυπάσαι. Θέλω, όπως πάντα σας έλεγα, όπου περνάτε να μοσχοβολάει με το παράδειγμά σας και την καλοσύνη σας. Να λένε, χαρά στους γονείς που τους έκαναν. Να είσαι πάντα άνθρωπος, όταν πηγαίνεις κάπου κοίτα να μην πηγαίνεις κουνώντας τα χέρια. Πάντα να παίρνεις γλυκά ή άνθη.
Μάνα μου μην σας πλανέψει η ξενιτειά, σας πονούμε πολύ.
Ανάθεμα σε ξενιτειά
όσα καλά κι αν έχεις
κι αν έχεις πύργους γυάλινους
την ξενιτειά την έχεις.
Να παρακαλάς το Θεό να σου δίνει φώτιση να γυρίσεις στην Ελλάδα μας νικητής, πρώτα ΑΝΘΡΩΠΟΣ και μετά όλα τ’ άλλα.
Εγώ θα σε εύχομαι και από τον άλλο κόσμο γιατί είσαι πολύ πονεμένο παιδί.
Σε αφήνω στέλνοντας χίλιες ευχές,
η Μανούλα σου.”
Φώτης Χ. Παναγιωτακόπουλος
