Όταν η αλήθεια ενοχλεί, την στέλνουν στο Δαφνί

Δύο καθεστώτα, Ναζισμός και Σιωνισμός, που βασίστηκαν στην ιδεολογία της ανωτερότητας, στον εκτοπισμό και την δολοφονία αμάχων, με διαφορετικές μεθόδους αλλά ίδια απανθρωπιά. Όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται — όχι σαν φάρσα, αλλά σαν εφιάλτης.

Υπάρχει μια παλιά τακτική αυταρχικών καθεστώτων και πνευματικά ανήμπορων ανθρώπων: όταν δεν μπορούν να αντικρούσουν την αλήθεια, προσπαθούν να την γελοιοποιήσουν. Και όταν αυτή η αλήθεια ενοχλεί υπαρξιακά, την στέλνουν… στο Δαφνί.

Όταν τοποθέτησα δημόσια την άποψή μου για την ανάγκη αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, για την αναγνώριση της γενοκτονίας που συντελείται στη Γάζα, και όταν τόλμησα να δημοσιεύσω μια σκληρή, συμβολική εικόνα που συγκρίνει τον ναζισμό με την ισραηλινή κρατική πολιτική, η απάντηση που πήρα από κάποιον συνονόματο “παλιόφιλο”, συμπατριώτη μου, δεν ήταν επιχείρημα. Ήταν ειρωνεία. Ήταν προσωπική επίθεση. Ήταν η εύκολη καταφυγή του μικρού ανθρώπου: “Πήγαινε στο Δαφνί”.

Όχι γιατί είπα ψέματα. Όχι γιατί προσέβαλα κάποιον. Αλλά γιατί τόλμησα να πω την αλήθεια — κι αυτή η αλήθεια πονά.

Πονάει όσους έχουν βολευτεί στον καναπέ της υποκρισίας. Πονάει όσους βλέπουν τη γενοκτονία σαν “ανάγκη αυτοάμυνας”. Πονάει όσους υποκλίνονται μπροστά σε κάθε σημαία εξουσίας και σωπαίνουν μπροστά στα εγκλήματα που αυτή καλύπτει.

Δεν είπα ποτέ πως το Ισραήλ είναι η ναζιστική Γερμανία. Είπα πως όταν ένα κράτος:

• Στηρίζεται σε φυλετική ανωτερότητα,
• Εκτοπίζει εκατομμύρια,
• Φυλακίζει ανθρώπους σε γκέτο,
• Δολοφονεί αμάχους συστηματικά,
• Καταδικάζει ολόκληρο λαό σε λιμοκτονία.
• Καταστρέφει ολοσχερώς ΟΛΑ τα νοσοκομεία και ΟΛΑ τα πανεπιστήμια.
• Αρνείται την πρόσβαση ολόκληρου λαού σε νερό και ηλεκτρικό ρεύμα.
• Χρησιμοποιεί τη γλώσσα της απαξίωσης απέναντι στους αδύναμους, τότε έχει περάσει μια επικίνδυνη κόκκινη γραμμή.

Αν η ανθρωπότητα δεν σταθεί απέναντι σε όλα τα παραπάνω, τότε έχει χάσει το δικαίωμα να λέγεται ανθρώπινη.

Δεν είναι “τρέλα” να πονάς για τους Παλαιστίνιους. Είναι συνείδηση. Δεν είναι “αρρώστια” να συγκρίνεις εγκλήματα, όταν η σύγκριση δεν γίνεται για να μειώσεις αλλά για να προειδοποιήσεις.

Αρρώστια είναι η σιωπή. Αρρώστια είναι η ειρωνεία μπροστά στη σφαγή.

Αν κάποιοι βολεύονται να βλέπουν τη ζωή σαν αριθμούς στα δελτία ειδήσεων, εγώ επιλέγω να βλέπω τη ζωή σαν ιερό δικαίωμα.

Και η σημαία της Παλαιστίνης στην Ακρόπολη δεν είναι προσβολή. Είναι κραυγή. Είναι το ίδιο το πνεύμα της Ακρόπολης που φωνάζει: “Όχι άλλες σφαγές στο όνομα της σιωπής”.

Σε όσους μου εύχονται ψυχίατρο: εγώ σας εύχομαι ανθρωπιά. Σε όσους γελούν με τον πόνο: σας εύχομαι να μην τον ζήσετε. Σε όσους σιωπούν: σας εύχομαι να ξυπνήσετε.

Γιατί η Ιστορία δεν συγχωρεί όσους δεν ήθελαν να δουν. Και η Αλήθεια — όσο κι αν την εξορίζουν στο Δαφνί — πάντα επιστρέφει.

Ζωντανή, Δυνατή και Αδιαπραγμάτευτη.

Φώτης Παναγιωτακόπουλος