Η Χορωδία Γαργαλιάνων “Πολύμνια”… H Φλόγα Πολιτισμού που δεν πρέπει να σβήσει! (Βίντεο)
Σάββατο 29 Ιουνίου 2025. Μια βραδιά που αξίζει να γραφτεί με μελάνι πολιτισμού. Στον προαύλειο χώρο της Μπρίσκειου Δημοτικής Βιβλιοθήκης Γαργαλιάνων, δύο χορωδίες – η τετράφωνη χορωδία “Η ΠΟΛΥΜΝΙΑ” των Γαργαλιάνων και οι “ΛΑΛΗΤΑΔΕΣ” του Πολιτιστικού Συλλόγου Πεντέλης Αττικής – συναντήθηκαν, όχι απλώς για να τραγουδήσουν, αλλά για να θυμίσουν σε όλους μας τι σημαίνει πολιτισμός, τι σημαίνει πνευματική ανάταση, τι σημαίνει ΖΩΗ σε μια πόλη.
Η μουσική, η χορωδία, η φιλαρμονική – δεν είναι απλά ψυχαγωγία. Είναι πνοή. Είναι έκφραση. Είναι η ψυχή ενός τόπου που αντιστέκεται στον πνευματικό μαρασμό, στη μοναξιά, στον αποπροσανατολισμό της εποχής.
Και οι Γαργαλιάνοι; Έχουν όλα τα εφόδια για να ανθίσουν πολιτιστικά. Έχουν ιστορία, έχουν ανθρώπους με μεράκι, έχουν ταλέντο, έχουν φλόγα. Αυτό που τους λείπει είναι η θεσμική στήριξη. Το αυτονόητο ενδιαφέρον της Δημοτικής Αρχής για τα θεμέλια της πνευματικής ανάπτυξης: τη μουσική παιδεία, τις πολιτιστικές δομές, τη στήριξη όσων κρατούν την ελπίδα όρθια.
Η Χορωδία “Η Πολύμνια”: Πνοή και Παράδειγμα
Η ύπαρξη και η συνέπεια της τετράφωνης χορωδίας “Η Πολύμνια” αποτελεί ένα από τα πιο ελπιδοφόρα παραδείγματα πολιτιστικής αντίστασης στην αδιαφορία των καιρών. Πίσω από κάθε τραγούδι, κρύβονται ώρες προσπαθειών, πρόβες, αφιέρωση, εθελοντισμός. Είναι η απόδειξη ότι οι άνθρωποι, όταν αγαπούν, δημιουργούν. Και δημιουργούν ομορφιά.
Η Πολύμνια δεν τραγουδά απλώς – υψώνει την πνευματική ταυτότητα του τόπου μας. Είναι ίσως το τελευταίο κάστρο πολιτιστικής αξιοπρέπειας που έχει απομείνει ακόμα στους Γαργαλιάνους…. Αν δεν σταθούμε δίπλα της, τότε δεν θα φταίει μόνο η εξουσία που αγνοεί. Θα φταίμε και εμείς, που σωπαίνουμε.
Και τι να πούμε για τη Φιλαρμονική των Γαργαλιάνων; Πόσα παιδιά έμαθαν εκεί τις πρώτες τους νότες; Πριν 60 χρόνια ήμουν τόσο υπερήφανος κάθε φορά που φορούσα την μπλε στολή με τα χρυσά γαλόνια… Πόσες παρελάσεις, γιορτές, στιγμές της πόλης χρωματίστηκαν από τη μελωδία της; Κι όμως… σήμερα, σιγή.
Από την Παράδοση στην Εγκατάλειψη
Η Φιλαρμονική σταμάτησε. Όχι γιατί δεν υπάρχουν παιδιά. Όχι γιατί δεν υπάρχουν μουσικοί. Όχι γιατί δεν υπάρχει όραμα. Σταμάτησε γιατί δεν υπάρχει Δημοτική Βούληση. Δεν υπάρχει πίστη σε αυτό που λέγεται Πολιτισμός. Και όταν σταματά η πίστη, σταματά η καρδιά της πόλης μας.
Και ρωτάμε: Πόσο κοστίζει στον Δήμο η αναβίωση της Φιλαρμονικής; Τόσα λίγα… και όμως, δεν δίνονται. Προτιμούν σκυλάδικα ξεφαντώματα με καψουροτράγουδα στις πλατείες από τη στήριξη μιας παράδοσης αιώνων που κρατά ζωντανή την ταυτότητα και τον πολιτισμό των Γαργαλιάνων.
Αυτός ο Λήθαργος Πονάει
Αν οι πολίτες των Γαργαλιάνων δεν καταλάβουν ότι η μουσική, η τέχνη, ο πολιτισμός είναι υπόθεση επιβίωσης και όχι πολυτέλειας, τότε απλώς θα σβήσουμε αργά και ήσυχα μέσα στον θόρυβο της ασημαντότητας. Αν δεν υπερασπιστούμε τις πολιτιστικές εστίες του τόπου, τότε μας αξίζει η αφωνία που έρχεται.
Όμως ελπίζουμε. Γιατί η “Πολύμνια” συνεχίζει.
Γιατί οι “Λαλητάδες” ταξιδεύουν για να τραγουδήσουν μαζί μας. Γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ονειρεύονται, που νοιάζονται, που παλεύουν. Έχουν απαξιωθεί όλα όσα χτίστηκαν με κόπους στους Γαργαλιάνους από τις προηγούμενες γενιές… Τουριστικό, Γηροκομείο, Λουτρά Βρωμονερίου, Φιλαρμονική… όλα έγιναν συντρίμια και για τις καταστροφές αυτές φταίει η αδιαφορία και ο ωχαδερφισμός των Γαργαλιανιωτών και μετά οι εκλεγμένες Δημοτικές Αρχές των τελευταίων 50 ετών…
Ας βγούμε λοιπόν από τον λήθαργο.
Ας απαιτήσουμε την επαναλειτουργία της Φιλαρμονικής.
Ας στηρίξουμε τη Χορωδία μας.
Ας στηρίξουμε κάθε μορφή πολιτισμού που μας κρατά Ανθρώπους. Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια – είναι ανάγκη.
Η Φιλαρμονική, η Χορωδία, η Μουσική παράδοση των Γαργαλιάνων μας δένουν με τις ρίζες μας. Μας υπενθυμίζουν πως κάποτε υπήρχε πνευματική άνθηση στον τόπο μας (μικρό Παρισάκι) και πως αυτό δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε να σβήσει.
Γιατί χωρίς μουσική, χωρίς τέχνη, χωρίς πνεύμα, τι απομένει; Ένας τόπος βουβός με πολίτες χωρίς ψυχή και χωρίς μέλλον…
Αντίσταση λοιπόν μπροστά στην αδιαφορία και τον ωχαδερφισμό…
Γιατί αν σωπάσουμε κι εμείς, ποιος θα μείνει να τραγουδήσει αυτόν τον τόπο;
