Ο Ξεπεσμένος Βασιλιάς…
Ο Ξεπεσμένος Βασιλιάς…
Πάνω στο άρμα σου μισογερμένος, ξεπεσμένος βασιλιάς,
Χέρι λευκό και από πίσω τη θλιβερή σου κουστωδία να τραβάς,
Στα πεζοδρόμια που μοιάζουν όχθες μπαζωμένων ποταμιών,
Τα πλαστικά σου ανθρωπάκια,
Υπέρ βωμών και εστιών…
Θυμάμαι κάποτε,
Μου είχες πει θα με προσέχεις…
Πως θα με έχεις Μάνας άγιο φυλακτό…
Πως θα ‘σαι πλάι μου, κι οι τίτλοι που κατέχεις,
Στα πόδια λάφυρα θα τα ‘χω… για καιρό…
Κι ύστερα πέταξες… γύρισες το κεφάλι…
Σαν να κουβάλαγες κάποιας γιορτής τη ζάλη…
Και η πληγή στο μέτωπο σου τρέχει φως…
Ο ξεπεσμένος βασιλιάς… ο γιαλαντζί θεός!…
Κι όσο θυμάμαι τι είχες πει,
Τόσο φοβάμαι…
Κι όσο μιλάμε για παλιά,
Τόσο ξεχνάμε…
Κι όσο κι αν θέλω σε ένα ψέμα να πιαστώ,
Μένω στο ψέμα… και βαθαίνει το κενό!
Ποίηση: χάρης καφετζόπουλος
