Το μάρμαρο που χρειαζόταν για την κατασκευή του Παρθενώνα το μετέφεραν από το βουνό της Πεντέλης με δύο μεταφορικά μέσα. Εκτός από τους δούλους χρησιμοποιούσαν και γαϊδούρια για ελκυστήρες των ογκολίθων. Αυτά τα συμπαθέστατα ζώα με τα χρόνια και αφού καθημερινά έκαναν το ίδιο δρομολόγιο έφταναν σε μία κατάσταση να έχουν εθιστεί κατά κάποιο τρόπο, στο ένα και μοναδικό αυτό δρομολόγιο, Πεντέλη – Παρθενώνας και το αντίστροφο. Όταν γερνούσαν και πλέον δεν είχαν την δύναμη να τραβάνε το μάρμαρο τα εγκατέλειπαν στα χωράφια μέχρι το τέλος της ζωής τους. Η δύναμη της συνήθειας, όμως τα έκανε να ξαναμπαίνουν στο δρόμο και να κάνουν το ίδιο δρομολόγιο από μόνα τους. Δεν ήξεραν κάτι άλλο, λογική δεν είχαν ώστε να κατανοήσουν ότι η ζωή έχει και άλλους δρόμους.Λίστες ονομάτων, πολιτικούς που κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους, την κοινωνία και του πολιτικούς διχασμένους για τους παράνομους μετανάστες, 600 δις που περιμένουν να ξεχρεώσουν την Ελλάδα, εφόδους στο Πεντάγωνο και τόσα άλλα. Μια συνολική ματιά όμως, στην τηλεόραση, τον τύπο και το διαδίκτυο βλέπουμε κάτι πολύ χειρότερο, δεκάδες εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις για όλα αυτά τα θέματα και για την ζωή μας την ίδια. Απόψεις βασισμένες σε ιδεολογικά, συγκυριακά, συμφεροντολογικά κ.α. πατήματα. Αυτό μπορεί να το διακρίνει κανείς πολύ εύκολα, αυτό όμως που δεν μπορεί να διακρίνει είναι γιατί συμβαίνει.
Να βρούμε κοινό σημείο δεν μπορούμε, γιατί δεν θέλουμε γιατί έτσι έχουμε μάθει, γιατί ο μεγαλύτερος εχθρός του καθενός μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα είναι ο ίδιος ο Έλληνας και φυσικό είναι με τον εχθρό σου να μην μπορείς να μονιάσεις, είσαι πάντα στο αντίθετο στρατόπεδο.
