Η προδοσία πορείας… της Μαρίας Δαμανάκη.
Υπάρχουν στιγμές που γεννιούνται από την Ιστορία. Και υπάρχουν άνθρωποι που γεννήθηκαν από αυτές τις στιγμές, μα αργότερα τις εγκατέλειψαν.
Η Μαρία Δαμανάκη υπήρξε η φωνή του Πολυτεχνείου. Ήταν η φωνή που κάλεσε έναν λαό σε αντίσταση, σαν να άνοιγε η ίδια ένα παράθυρο μέσα στη χούντα.
Αλλά το ότι κάποτε φώναξες δεν σημαίνει ότι συνέχισες να μιλάς. Και η Ιστορία δεν μνημονεύει μόνο τις φωνές… κρίνει αυστηρά και τις σιωπές.
Από την Εξέγερση στη Γραφειοκρατία
Η πορεία της Δαμανάκη στη Μεταπολίτευση δεν ήταν σταθερή συνέχεια του Νοέμβρη.
Ήταν απόσταση· βήμα προς βήμα.
✔ Από την ΚΝΕ στο ΚΚΕ.
✔ Από το ΚΚΕ στον Συνασπισμό.
✔ Από τον Συνασπισμό στη σοσιαλδημοκρατία.
✔ Από τη σοσιαλδημοκρατία στα ευρωπαϊκά επιτελεία.
✔ Και τελικά, στη στενή συνεργασία με διεθνή ιδρύματα ισχύος.
Δεν είναι κακό να αλλάζεις. Αλλά είναι ευθύνη να μην αλλοιώνεις αυτό που κάποτε υπηρέτησες.
Πολιτικές Συμμαχίες και Επιλογές: Ένα Σαφές Στρατόπεδο
Η δημόσια πολιτική της διαδρομή έδειξε, χωρίς περιστροφές, ότι διάλεξε την πλευρά των ισχυρών.
Όχι των φοιτητών, όχι των εργαζομένων, όχι των αδυνάτων.
Η θητεία της στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την κατέστησε μέρος του ίδιου συστήματος εξουσίας που ο Νοέμβρης του 1973 αμφισβήτησε.
Και οι σημερινές της συνεργασίες με διεθνείς οργανισμούς, think tanks και με τον Πρίγκιπα του Μονακό δεν χρειάζονται καμία επιπλέον ερμηνεία.
Δείχνουν ξεκάθαρα ποιανού τα συμφέροντα εξυπηρέτησε και εξυπηρετεί.
Ο Νοέμβρης Δεν Είναι Μετάλλιο
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν προθάλαμος καριέρας. Δεν ήταν τίτλος προς εξαργύρωση.
Δεν ήταν προσωπικό κεφάλαιο για πολιτικές εξελίξεις. Ήταν αίμα, ήταν φόβος, ήταν ρίσκο.
Και ήταν κοινό. Όταν κάποιος, μισό αιώνα μετά, χρησιμοποιεί τον Νοέμβρη ως επαγγελματικό διαβατήριο, η Ιστορία τον μετακινεί — και δικαίως — στο περιθώριο.
Η Ιστορία Είναι Αμείλικτη
Στο πρόσωπο της Δαμανάκη φαίνεται ξεκάθαρα το χάσμα ανάμεσα στο “κάποτε” και το “τώρα”.
Η φοιτήτρια που μιλούσε στο παράνομο ραδιόφωνο έγινε σήμερα πρόσωπο διεθνούς soft–power δικτύου.
Αυτό δεν είναι έγκλημα. Είναι όμως προδοσία πορείας.
Γιατί η Ιστορία δεν μετράει τα λόγια της νιότης, μετράει τη συνέπεια της ωριμότητας.
Και εδώ, η απόσταση είναι μεγαλύτερη από κάθε γέφυρα.
Η Μαρία Δαμανάκη υπήρξε κάποτε μέρος του Νοέμβρη. Αλλά δεν είχε τη δύναμη, ή τη θέληση, να παραμείνει πιστή στο πνεύμα του.
Ο λαός θυμάται τη φωνή της. Η Ιστορία θυμάται τη σιωπή της.
Και το δεύτερο είναι που μένει.
Φώτης Παναγιωτακόπουλος
