Σίγουρα ξέρεις κάποιον κυρ-Παντελή .
Δεν φοράει πάντα γραβάτα. Ούτε κρατάει πάντα εικόνισμα.
Αλλά όπου φυσάει ο άνεμος, εκεί γέρνει.
Ο κυρ-Παντελής δεν είναι πρόσωπο. Είναι τύπος. Είναι στάση ζωής.
Είναι επιβίωση χωρίς αξιοπρέπεια.
O Κυρ-Παντελής ξεκίνησε με το Αγγλικό κόμμα, κάποιες φορές Γαλλικό και σίγουρα έπαιζε με το Ρώσσικο. Μα πάντα στήριζε τον Όθωνα. Κρυφοκοίταζε τον Καποδίστρια αλλά μετά τους Μαυρομιχαλαίους είπε ας καθόταν καλά. Με τον Τρικούπη έκανε καλές δουλειές αλλά με Βενιζέλο ένιωσε λίγο περίεργα και ανέβασε τον Κωνσταντίνο για τη μεγάλη Ελλάδα.
Τους κομμουνιστές τους μίσησε. Όχι για τις ιδέες τους, αλλά γιατί του χαλούσαν την ησυχία.
Ο Μεταξάς ήταν ό,τι πρέπει: Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια,και λίγες κοινωνικές παροχές για το άλλοθι.
Στην Κατοχή επιβίωσε καλά. Για τα παιδιά του. Για την επιχείρησή του.
Γιατί «εγώ δεν έκανα πολιτική». Απλώς αγόραζε φθηνά και πουλούσε ακριβά.
Μαυραγορίτης. Όχι από ανάγκη. Από επιλογή.
Με τους “εαμοβούλγαρους” ούτε καλημέρα. Στον εμφύλιο τους πολέμησε με σθένος. Οταν τέθηκε το θέμα για φορολόγηση των κατοχικών κερδών, αντισταθηκε. Γιατί η αδικία είναι κακή… όταν τον αφορά. Μετά ήρθε η ΕΡΕ, το Σχέδιο Μάρσαλ, τα καινούρια αμερικάνικα άλογα. Διορίστικε στο δημόσιο λόγω πολέμου. Πιστός στα ανάκτορα και στο έθνος.
Δεν τα λέω εγώ. Τα έλεγαν ήδη τότε. Οι γελοιογραφίες της εποχής δεν είναι υπερβολή ούτε μεταγενέστερη αφήγηση. Δείχνουν τον μαυραγορίτη κυρ-Παντελή σε ρόλο πατέρα και δασκάλου, να σκύβει πάνω από τα παιδιά του και να τους διδάσκει το «μεγάλο μάθημα της ζωής».
Ότι η μαύρη αγορά ξεπλένει συνειδήσεις.
Ότι το να πλουτίζεις μέσα στην πείνα των άλλων είναι κατόρθωμα.
Ότι το κοινωνικό έγκλημα μπορεί να περάσει ως οικογενειακή αρετή.
Η κοινωνία τους ήξερε. Τους έβλεπε. Τους σατίριζε.
Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η άγνοια.
Ήταν και παραμένει η ανοχή.
Η χούντα ήρθε σαν όνειρο και έκλεισε δουλειές, έβγαλε άδεια ταξι, φορτηγο, πέρασε απο τη ΕΣΑ και έριξε καμιά ψιλή. «Ε, εντάξει… υπερβολές. Αλλά είχε τάξη».
Στην 17 Νοέμβρη με την εξέγερση στο Πολυτεχνείο, είδε ο έξυπνος Παντελής την μεταπολίτευση…. είδε πάλι ευκαιρία. Είδε τον Καραμανλή να έρχεται… τον ήξερε απο παλιά, από την ΕΡΕ. Μετά είδε τον άλλον σωτήρα τον γιο του Γέρου, τον Ανδρέα και τάχθηκε ένθερμα με την ειρήνη, το “εξω απο την ΕΟΚ” και το “έξω οι βάσεις του θανάτου”. Το “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”, του θύμησε κάτι απο παλιά. Πήρε λεφτά, εκανε δουλειές…
Προσαρμόστηκε: Έγινε δημοκράτης. Μετά σοσιαλιστής. Μετά συνδικαλιστής.
Το 90 έπαιξε χρηματιστήριο, έβγαλε πιστωτικές, πήρε κάτι δανειάκια, γιόρτασε Ευρω, ανοίχτηκε και έβαλε κανα δυο παιδιά στο δημόσιο. Το 2009 ήθελε κι άλλα….αλλά ήρθε ο λογιαριασμός….και δεν του άρεσε.. έγινε αγνακτισμένος στην πλατεία, έβριζε την βουλή και φλέρταρε με Χρυσή Αυγή… αλλα ο Σύριζα έπαιρνε κεφάλι και είδε κάτι απο παλιά… ψήφισε και ΟΧΙ. γιατι οι ξένοι ήταν ανέκαθεν εχθροι και κατάρα του λαού.. Σήμερα απλά αναπωλεί ίσως τον “μπαμπά” του την Οθωμανική αυτοκρατορία που θα τον φρόντιζε χωρίς ευθύνες και θα ζούσαμε ειρηνικά όπως είχε πει δημόσια ο Τούρκος πολίτης Βαρθολομαίος….
Και στη σημερινή εποχή των πολέμων και της φτώχειας
θα βρείτε πολύ εύκολα γύρω σας τα πνευματικά του εγγόνια…
Κυρ-Παντελήδες κυκλοφορούν πολλοί γύρω μας και τους ξέρουμε… βγάζουν μάτι.
11-2-2026
