Το μοιραίο τρόλεϊ και το πόρισμα του πραγματογνόμωνα για την Παιδεία
Πίστευα πως λόγω της καλοκαιρινής ραστώνης θα αργούσα να ξαναγράψω κάποιο κείμενο που να αξίζει να αναρτηθεί και να διαβαστεί, αλλά η πρόσφατη επικαιρότητα με τον άδικο χαμό του άνεργου και εξ'αυτού δικαίως "σαλταρισμένου" εικοσάχρονου Θανάση, συγχρόνως με τα σχόλια "πνευματικού" ανθρώπου στα ιστολόγια κοινωνικής δικτύωσης των χαμηλών ενστίκτων και του κουτσομπολιού, με κάνει να παραθέσω τις απόψεις μου για κάθε ενδιαφερόμενο.
Ταυτόχρονα και επειδή συνδέεται το τραγικό γεγονός με ένα κείμενο του ιστορικού-συγγραφέα-φιλολόγου και επί τριακονταπενταετία δασκάλου Σαράντου Καργάκου με τίτλο "Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη", θα επιχειρήσω μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα της παιδείας και της προοπτικής της σύγχρονης νεολαίας, σεβόμενος τόσο την εικοσαετία που μας χωρίζει ηλικιακά, όσο και την εμβάθυνση του Σαράντου στο πεδίο της γλώσσας, της Ιστορίας και ειδικότερα στο πεδίο της μετάδοσης της γνώσης στο οποίο τον σέβομαι απέραντα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το τραγικό γεγονός το βράδυ της δεκάτης τρίτης Αυγούστου στην οδό Π.Τσαλδάρη με κατεύθυνση το Περιστέρι.
Ένας νέος ελέγχεται μέσα στο τρόλεϊ για την νόμιμη ή μη μεταφορά του στο μέσο στο οποίο έχει επιβιβαστεί. Ελέγχεται από έναν ελεγκτή, ο οποίος δεν έχει μετάσχει καμίας εκπαίδευσης για να επιτελεί αυτό το λειτούργημα. Είναι ένας από τους ηλεκτροδηγούς, που δικαίως βγάζουν καπνούς από τα αυτιά για την περικοπή των μισθών τους (άσχετα αν αυτοί θεωρούνταν από άλλες κατηγορίες εργαζομένων υψηλοί), και έχουν παραλάβει μπλοκάκι βεβαίωσης προστίμου για παράνομη είσοδο σε ηλεκτράμαξα του ΗΛΠΑΠ.
Για κάθε βεβαίωση προστίμου ο οδηγός που βγαίνει στο ρεπό του ή σε ώρες που δεν έχει βάρδια, αμοίβεται με ένα σοβαρό ποσοστό του κάθε εξηκονταπλάσιου προστίμου από την τιμή του εισιτηρίου. Το κίνητρο αυτό μαζί με την διαβεβαίωση του οδηγού ότι έτσι εξασφαλίζει την ευρωστία της ΔΕΚΟ και του μεροκάματού του απέναντι στην βδελυρή Τρόϊκα είναι πανίσχυρο. Από το σημείο αυτό και μετά τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ο άτυχος Θανάσης απαίτησε το αυτονόητο:
"Θέλω να μετακινηθώ, γιά να συνεχίσω να ψάχνω γιά δουλειά, να βγώ με την κοπέλα μου, να πάω εκεί που μαζεύονται και άλλοι νέοι που έχου παρόμοια προβλήματα με εμένα". Μετάφραση:"Θέλω να ξεφύγω από τον κόσμο την ημιπαράφρονων ενηλίκων που με κατηγορούν οτι παίρνω το ένσημο της καφετέριας, οτι δεν συνεχίζω την ορθόδοξη συμπεριφορά τους, να ενταχθώ στα κόματα που τους κατέστρεψαν, όπως και όλη την ελληνική κοινωνία και οτι δεν εξευτελίζω το πτυχίο μου και αυτούς που με δίδαξαν γιά να το πάρω, αποδεχόμενος να φτιάχνω καφέδες γιά τους παλιότερους υπαλλήλλους σε μιά εταιρεία δυό χρόνια μέχρι να μου εμπιστευθούν πόστο και γραφείο, αφού έχω περάσει τις βασικότερες εξετάσεις στην ζωή μου:να συντάσσομαι με το μέρος των ισχυρών και αρχόντων".
Ο άτυχος Θανάσης σύμφωνα με πληροφορίες που προέρχονται από οδηγούς, που ποτέ δεν βγήκαν γιά "σαφάρι", διαπληκτίστηκε όντως με τον ελεγκτή που στραβομουτσούνιαζε όταν σε έβρισκε νόμιμο, ενώ ζούσε έντονα την στιγμή που σε έβρισκε "κλέπτοντα οπώρας", προσπαθώντας ενδεχομένως ο οδηγός να αποφύγει τα χειρότερα, προέτρεψε τον ελεγκτή να τον πετάξει έξω και άνοιξε την πόρτα με το τρόλεϊ σε ακινησία, την στιγμή που ο ελεγκτής έσπρωχνε τον Θανάση προς τα έξω, με αποτέλεσμα να πέσουν και οι δύο έξω από το όχημα, αλλά ο Θανάσης με τον αυχένα μεταξύ πεζοδρομίου και κρασπέδου και ο ελεγκτής από πάνω του.
Το ερώτημα που μπήκε σε άλλο κείμενο στο διαδίκτυο, είναι τί "περιποίηση" θα είχε ο ελεγχόμενος αν είχε ο ελεγκτής την τύχη του Θανάση, το οποίο και εγώ προσυπογράφω.
Εναλλακτικές συμπεριφορές ενός εκπαιδευμένου υπαλλήλου με το ισχύον νομικό πλαίσιο γιά βεβαίωση πρστίμου:
α) Να αφήσει τον ελεγχόμενο να φύγει, να παραδώσει το μπλοκάκι και να δηλώσει ότι στην παρούσα φάση της ελληνικής κοινωνίας τον ρόλο αυτόν δεν τον παίζει.
β) Να ελέγχει τους επιβάτες και να βεβαιώνει πρόστιμο σε όσους προτίθενται να δώσουν τα στοιχεία τους και να το πληρώσουν.
γ) Δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική συμπεριφορά: για να καταλάβουν όλοι, ότι οι κοινωνικοί αυτοματισμοί δεν είναι κάτι ανώτερο της κοινωνικής αλληλεγγύης. Οι δύο πρώτες συμπεριφορές δε, αποτρέπουν τις εταιρείες που καραδοκούν, να αναλάβουν εξ' ολοκλήρου το μεταφορικό έργο που μέχρι τώρα επιτελούσαν οι ΔΕΚΟ με τον έλεγχο του 51% της πολιτείας.
Το σύσσωμο αίτημα της αριστεράς γιά την ανθρώπινη αντιμετώπιση των ανέργων σε κάθε πτυχή του κοινωνικού ιστού αλλά και κάθε κατατρεγμένου πολίτη που τυχαίνει να ζεί ή να είναι εγκλωβισμένος στην χώρα είναι δίκαιο, επιβεβλημένο να τεθεί και εφικτό να πραγματωθεί, όσο και αν παραπειστεικά πλασσάρεται σαν ανέφικτη η απαίτησή του από τους υπεύθυνους γιά την δημιουργία του, που δεν είναι άλλοι από τους "αρχιτέκονες" της "σωτηρίας" της Ελλάδας από τα "χρέη" της.
Σαράντος Καργάκος, φιλόλογος, ιστορικός, εκπαιδευτικός, πολυγραφότατος συγγραφέας.
