Τα μυστικά του Παρθενώνα – Βἰντεο
«Η θέα του Παρθενώνα είναι από τα λίγα πράγματα που έχουν χαραχτεί μέσα μου», είπε κάποτε ο Γουστάβος Φλουμπέρ, όταν αντίκρισε για πρώτη φορά την Ακρόπολη.
Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να μη θαυμάσει αυτό το τέλειο οικοδόμημα με την πανέμορφη επιβλητική του θέα στο κέντρο της Αθήνας. Και δεν είναι μονάχα η μυστηριακή του αρχιτεκτονική όψη, αλλά το βαθύτερο φιλοσοφικό νόημα που κρύβει η συμμετρική κατασκευή του. Συγκαταλέγεται στα επτά θαύματα της αρχαιότητας και κτίστηκε γύρω στο 447 π.Χ.
Ο Νίκος Β. Λίτσας, στο εκπληκτικό του έργο «Ιερή Γεωγραφία της Ελλάδος», (Εκδόσεις Έσοπτρον) στη σελίδα 110 λέει χαρακτηριστικά: «Ο ναός του Παρθενώνα στην Ακρόπολη των Αθηνών στάθηκε το τελειότερο, από κάθε άποψη, μέχρι σήμερα δείγμα οικοδομήματος δυνάμεως. Δομημένος σε τέτοια θέση και με τέτοιο τρόπο, αντλεί το μέγιστο της συμπαντικής ενέργειας και τη διαχέει αποκλειστικά στο εγγύς περιβάλλον του».
Ύψιστης σημασίας το γεγονός ότι ο Παρθενώνας εκπέμπει δική του ενέργεια. Κτισμένος πάνω σε ένα κομβικό σημείο, με ευθείες προεκτάσεις θα συναντήσουμε τους Δελφούς και τη Δήλο. Αυτές οι συντεταγμένες σχηματίζουν ένα τρίγωνο, όπου η συμπαντική ενέργεια διοχετεύεται μέσα από τους αιώνες με θετικά αποτελέσματα.
Καμπυλότητα
Ένα άλλο μυστικό του Παρθενώνα είναι, θα λέγαμε, η καμπυλότητα του κτίσματός του. Ολόκληρη η βάση του είναι παράλληλος με την καμπυλότητα της γης! «Στην πραγματικότητα», ομολογεί ο Νίκος Λίτσας στη σελίδα 112, «το σχήμα του Παρθενώνα δεν είναι παραλληλεπίπεδο αλλά πυραμιδοειδές. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για τον οποίο τα εννέα χρόνια όπου διήρκεσε η κατασκευή του είναι ελάχιστα. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι, λόγω του συνόλου των κεκλεισμένων καμπύλων που αποτελούν το κτίσμα, θα έπρεπε κάθε κομμάτι μαρμάρου από τα οποία αποτελείται, να έχει ακριβώς το δικό του σχήμα αλλά και την ειδική θέση στην οποία θα τοποθετείτο».
Οικουμενικό φως
ΑΣΦΑΛΩΣ ο Παρθενώνας έχει προσδιοριστεί στις ανάγλυφες παραμέτρους ανάμεσα στο ιστορικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι. Ένα έργο που διεισδύει σε βάθος χρόνου, με όλες τις μυστηριακές του προεκτάσεις. Ο Geoffrey Blainey, από τους δημοφιλέστερους σύγχρονους ιστορικούς, και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης, στο βιβλίο του «Συνοπτική Ιστορία του Κόσμου» (εκδ. ΦΥΤΡΑΚΗ), σελίδα 110, σχολιάζει χαρακτηριστικά: «Στη σχετικά νεότερη ιστορία του ανθρώπου προκύπτουν κάθε τόσο βραχείες περίοδοι ζωτικότητας, οι οποίες, αρκετά χρόνια μετά την εκπνοή τους, εξακολουθούν να στέκουν σαν ολοφώτεινοι φάροι κατά μήκος ερημικών ακτών. Αυτές οι ευτυχείς συγκυρίες εκδηλώνονται συνήθως σε περιορισμένα τμήματα του πλανήτη, όμως με τη λάμψη τους φωταγωγούν σχεδόν ολόκληρη την υφήλιο. Ένας τέτοιος φάρος ήταν ο ελληνικός πολιτισμός. Φώτιζε νυχθημερόν από τις εξοχές απόκρημνων ακρωτηρίων αχανείς θαλάσσιες εκτάσεις και αποτέλεσε επί σειρά αιώνων ένα ευδιάκριτο σημείο αναφοράς».
Πολιτιστικό θαύμα
Η ΑΚΡΟΠΟΛΗ με τον Παρθενώνα να κοσμεί το χώρο στο κέντρο της Αθήνας, παραμένει ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς. Ένα πολιτιστικό θαύμα που συνυπάρχει με την αξεπέραστη καλλιτεχνική κατάθεση του ανθρώπου. Ο Geofrey Blainey στη σελίδα ΙΙΙ, της «Συνοπτικής ιστορίας του κόσμου», υπογραμμίζει και εκθειάζει την ελληνική δημιουργία: «Τα τολμηρά τους όνειρα χαράχτηκαν ανάγλυφα στην πέτρα. Ο Παρθενώνας, η ανέγερση του οποίου ξεκίνησε το 447 π.Χ. και ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από μία δεκαετία, φιλοξένησε το περίτεχνο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, που φιλοτέχνησε και διάνθισε με χρυσό και ελεφαντοστούν ο διάσημος γλύπτης Φειδίας».
