Πάλι εσένα θα διάλεγα

Και όταν το 1976 ήρθε η Μαίρη, δεν ήρθε μόνο για να «ζήσουμε».
Ήρθε για να χτίσουμε.

Και χτίσαμε: οικογένεια, παιδιά, αξιοπρέπεια, ρίζες.
Με τίμημα; Ναι. Όλα τα δύσκολα έχουν τίμημα.
Τον εαυτό μας, λίγο-λίγο, τον βάλαμε στην άκρη.

Δεν μου ζήτησε πολυτέλεια. Ζήτησε να περπατήσουμε μαζί.
Αυτό ήθελε πάντα. Αυτό είχαμε πάντα.

Κάναμε αυτό που ξέραμε καλύτερα: προσφέραμε. Στα παιδιά, στη ζωή, ο ένας στον άλλον.

Τώρα μοιάζει σαν ξύπνημα. Όχι γιατί δεν αξίζαμε πριν, αλλά γιατί δεν ζητήσαμε ποτέ σειρά.

Και η Μαίρη… δεν «ήρθε απλώς» το 1976. Δεν ήρθε να πιάσει χώρο. Ήταν πάντα δίπλα μου.

Σύντροφος, μάνα, φίλη, στήριγμα, συνεργάτης.
Αυτά δεν είναι ρόλοι. Είναι χαρακτήρας.

Για δεκαετίες χτίζαμε ζωή που τώρα χαιρόμαστε.
Από την ημέρα που το Anna Maria με έφερε στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, το 1969,
με ένα quarter (25 λεπτά) στην τσέπη, μέχρι σήμερα που περπατάμε χέρι-χέρι στην Πλάκα, δεν άλλαξε το ήθος μας, ούτε τα πιστεύω μας.

Άλλαξε μόνο το ότι στρέψαμε λίγη από την προσφορά πίσω στον εαυτό μας.

Έτσι μοιάζει η συντροφικότητα που αντέχει. Η αγάπη που δεν στερεύει.
Η ζωή που δεν τελειώνει στην υποχρέωση.

Το «χέρι-χέρι» δεν είναι βόλτα. Είναι επιστροφή στον πυρήνα.
Εκεί όπου δεν υπήρχαν λογαριασμοί, υποχρεώσεις, παιδιά, αγωνίες ή φόβοι.
Μόνο δύο άνθρωποι που διάλεξαν ο ένας τον άλλον.

Ωριμάσαμε, αλλά πορευτήκαμε πάντα με ψηλά το κεφάλι. Δεν συμβιβαστήκαμε…
Αυτή η κοινή πορεία αναγνωρίζεται, τιμάται και συνεχίζεται.

Γιατί όταν δύο άνθρωποι, μετά από 49 χρόνια, λένε ο ένας στον άλλον «πάλι εσένα θα διάλεγα», τότε κάτι έκαναν πολύ σωστά.

Είμαστε ακόμα εδώ. Μαζί.
Happy Anniversary, Μαίρη μου.

Φώτης Παναγιωτακόπουλος