8.3 C
Gargaliánoi
Friday, December 2, 2022
spot_img
HomeΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣΑλέξης Π. Μητρόπουλος: "Αριστερά - Συνδικάτα - Μνημόνιο"

Αλέξης Π. Μητρόπουλος: “Αριστερά – Συνδικάτα – Μνημόνιο”

Η κατάρρευση του Κοινωνικού Κράτους…
Αλέξης Π. Μητρόπουλος: Αριστερά - Συνδικάτα - Μνημόνιο

δικαίου με τις σοβαρές θεσμικές – συνταγματικές εκπτώσεις και την εργασιακή – ασφαλιστική απορρύθμιση, κατ’ επιταγήν του καταστροφικού και βαθιά υφεσιακού Μνημονίου, κατέδειξε και τη μεγάλη κρίση των σχηματισμών της Αριστεράς, αλλά και των Συνδικάτων, στην πατρίδα μας. Αποκάλυψε τα σαθρά θεμέλια του πατερναλιστικού, κομματικού και συνδικαλιστικού φαινομένου.

Είχαμε από ετών υποστηρίξει με διάφορες μελέτες μας ότι τα ελληνικά κόμματα και τα εξαρτημένα από αυτά Συνδικάτα δεν θα μπορέσουν, σε περίπτωση ενός «ασύμμετρου σοκ», όπως αυτό που έχει χτυπήσει τώρα την πατρίδα μας, να σταθούν όρθια, να συνδράμουν τα μέλη τους και τους πολίτες εν γένει, να δράσουν ενωτικά και αποτελεσματικά για να αποτραπούν τα χειρότερα.

Η πατερναλιστική και βαθιά αντιδραστική λειτουργία του κομματικού φαινομένου, που διέψευσε κάθε ανέξοδη φιλολογία για τα προτάγματα της μετανεωτερικής «συμμετοχικής» δημοκρατίας, φάνηκε και από τον τρόπο που ο πρωθυπουργός χειρίστηκε το ζήτημα της υπαγωγής μας στο ΔΝΤ και το μηχανισμό στήριξης. Μυστικά και υπόγεια –κατά τον Ντομινίκ Στρος-Καν–, προ, αλλά και μετά τις εκλογές, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις και τις δήθεν εναλλακτικές διερευνήσεις, συντασσόταν το μνημονιακό πρόγραμμα που θα έθετε τον ελληνικό λαό σε θέση διαρκούς ομηρίας.

Ακόμη και ο γενικός διευθυντής του ΔΝΤ αποφεύγει να πει ότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να πληρώσει το Μάιο του 2010 μισθούς και συντάξεις, όπως προσχηματικά και παραπλανητικά ισχυρίζονται οι μνημονιακοί δημοσιολόγοι, αλλά μας λέει απροσχημάτιστα ότι «…δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις δόσεις των δανείων της…». Σ’ αυτό το ζοφερό και ετερόνομο πεδίο, τα ελληνικά πολιτικά κόμματα της Αριστεράς, μαζί με τα εξαρτημένα Συνδικάτα τους, που δεν έχουν ούτε αυτόνομη δομή ούτε δημοκρατική λειτουργία και οργάνωση, δεν μπόρεσαν να ερμηνεύσουν τη νέα διεθνή, ευρωπαϊκή και εσωτερική συγκυρία και να προτείνουν σύγχρονα μέσα και αποτελεσματικές τακτικές αντιμετώπισης του δημοσιονομικού και οικονομικού προβλήματος.

Από δεκαετιών και με καθαρώς επιστημονική και απροκατάληπτη ερμηνεία του συλλογικού φαινομένου, είχαμε προγνώσει ότι η αδυναμία τους να προτείνουν εναλλακτικές λύσεις θα ήταν πλήρης. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, με την αδιανόητη σύμπραξή τους με την επελαύνουσα νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, ενόψει μάλιστα και της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού, είχαν δώσει δείγμα γραφής της ανερμάτιστης πολιτικής τους. Σ’ αυτή μας την πεποίθηση είχαμε οδηγηθεί χάριν της ανεξάρτητης από πολιτικές, κομματικές και εξουσιαστικές δεσμεύσεις κάθε είδους στάσης μας.

Οι πολιτικές εντάξεις άλλωστε, σύμφωνα και με τη θεωρία του Αντόνιο Γκράμσι για τους «ειδικούς» ή «οργανικούς» διανοουμένους, δεν πρέπει να τους εμποδίζουν από τον πλήρη εξορθολογισμό των διαπιστώσεων, των κρίσεων και των προτάσεών τους. Η άρνηση οποιασδήποτε θέσης, που περιορίζει την επιστημονική αυτονομία και την κοινωνική παρεμβατικότητα, είναι καθήκον κάθε επιστήμονα του κοινωνικού χώρου. Κι όσοι από αυτούς αναλαμβάνουν θέσεις σε Επιτροπές Υπουργείων, Οργανισμούς Διαμεσολάβησης, Νομοπαρασκευαστικές Επιτροπές, Διεθνείς Αποστολές και άλλες έμμισθες θέσεις στα Επιστημονικά ή Διοικητικά Συμβούλια των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», δεν πρέπει επ’ ουδενί να απεμπολούν την επιστημονική τους ανεξαρτησία και κυρίως τη δυνατότητα –ανά πάσα στιγμή– έκφρασης της γνώμης τους και της επιστημονικής τους πεποίθησης.

Έτσι, μπορούμε σήμερα ελεύθερα και απροκατάληπτα να ισχυριστούμε ότι όλες οι συλλογικότητες του προοδευτικού χώρου ηττήθηκαν. Δεν τους ζήτησε κανένας να οικοδομήσουν την αταξική, σοσιαλιστική και αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία στο ορατό μέλλον, αλλά να προστατεύσουν τα μέλη τους, τους πολίτες και το ευρύτερο κοινωνικό σώμα από την ολέθρια πολιτική του Μνημονίου, ώστε να μην παραδοθούν χειροπόδαρα δεμένοι «στους δεσμοφύλακες του ταξικού αντιπάλου». Με τη συναίσθηση ότι αφενός μεν η Δημοκρατία –που είναι κυρίως δημιούργημα των αγώνων των πολιτών και των διεκδικήσεων των προοδευτικών κομμάτων– έχει ηττηθεί από τις ψευδοαγορές της Δύσης (που σήμερα κυριαρχούνται από μονοπώλια ή ολιγοπώλια) –βλέπε Λουτσιάνο Κάμφορα, Κριτική της δημοκρατικής ρητορείας, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2005– και τώρα βρισκόμαστε ξανά στην αφετηρία, αφετέρου δε, βλέποντας ότι η ευρύτερη Αριστερά δεν έχει συνέλθει από το σοκ της πτώσης του υπαρκτού σοσιαλισμού –ώστε να εκπονήσει ένα ρεαλιστικό και εναλλακτικό πρόγραμμα κοινωνικού μετασχηματισμού–, θα περίμενε κανείς ότι αυτές οι συλλογικότητες θα ανταποκρίνονταν στα μείζονα και επείγοντα ζητήματα της εποχής και θα προστάτευαν τουλάχιστον το Κοινωνικό Κράτος.

Δίχως μέλλον…

 

Γι’ αυτό οι πολίτες δεν εξαιρούν την ευρύτερη Αριστερά από την ατμόσφαιρα ανυποληψίας που καλύπτει συνολικά το πολιτικό σύστημα. Οι πολίτες τούς προσπερνούν όλους. Η Κοινωνία τούς εγκαταλείπει με ραγδαίους ρυθμούς. Και οι πολιτικές δυνάμεις απομονώνονται στο αυτοποιητικό τους σύστημα, όπου «σφαγιάζονται» για την καθαρότητα και την πρωτοκαθεδρία του χώρου. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι τα Συνδικάτα και η Αριστερά του Μνημονίου δεν έχουν μέλλον. Αυτό έδειξαν και οι τρεις ξεχωριστές συγκεντρώσεις της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που μπορεί μεν να υπαγορεύτηκαν από διακριτές ιδεολογικές αναγκαιότητες, πλην όμως αντιστρατεύονται το προφανές παλλαϊκό αίτημα για ενότητα δράσης, στη βάση ενός minimum προγράμματος κοινωνικής αποκατάστασης.

Η Αριστερά, που με μεγάλη ευκολία συνεργάστηκε με τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη, όχι μόνο αρνείται σήμερα να αναγνωρίσει την ήττα της και να αποδεχτεί τη δική της ευθύνη για την αδυναμία υπεράσπισης των κοινωνικών κατακτήσεων ενός και πλέον αιώνα, αλλά συνεχίζει να εντείνει την εξατομικευμένη και επιμερισμένη δράση της που δεν συγκινεί κανέναν, παρά μόνο τους στρατευμένους στο ιδεολογικό της ρεύμα και τα στελέχη της κομματικής και συνδικαλιστικής της γραφειοκρατίας. Άθελά της διευκολύνει τη μη αποκρυβόμενη επιθυμία των πιο συντηρητικών κύκλων, που τώρα ποντάρουν στη γενικευμένη διάλυση του κοινωνικού ιστού για να προωθήσουν την επιχείρηση ιδιωτικοποίησης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Όταν αυτή η περιχαρακωμένη δράση και ο ελεγχόμενος από τις γραφειοκρατίες ακτιβισμός δεν ενώνεται με την Κοινωνία και δεν υποστασιοποιεί τις παρούσες ανάγκες των πολιτών, τότε αφενός μεν οι κυρίαρχοι κύκλοι διαφυλάσσουν την επίφαση της δημοκρατικής νομιμότητας, αφετέρου δε, τα σχέδια του εκδικητικού νεοφιλελεύθερου προτάγματος προωθούνται απρόσκοπτα.

Επομένως, στο σημείο μηδέν που βρισκόμαστε τώρα, η ελληνική πολιτική και συνδικαλιστική προοδευτική γραφειοκρατία είτε δρα ενωμένα είτε αυτοκαταργείται, προτού βυθίσει την Κοινωνία στην αμετάκλητη ήττα.

epikaira

RELATED ARTICLES

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Most Popular

Recent Comments

Διαχειριστής on Το Έγκλημα του Δ.Ν.Τ.
ΠΥΡΓΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ on ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕ…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΣΛΑΝΗΣ on spyropoulos-ika-makedonia-palace-660
Διαχειριστής on Πρώτα ήρθαν οι Αλβανοί…
ΤΡΙΦΥΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ on Απόστρατοι ιδρύουν κόμμα!
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΘΑΚΗΣΙΟΣ on Καζάκης ΕΠΑΜ
Διαχειριστής on Λαβράκι έδωσε ο Κουσελάς
ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΕΦΑΛΟΣ on Απόστρατοι ιδρύουν κόμμα!
ΤΣΙΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔ,ΠΟΛ,ΜΗΧ/ΚΟΣ on Καζάκης ΕΠΑΜ
βασιλης κιτσος on ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ…
Νικόλαος Γεωργακόπουλος on ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ
Μαίρη Αναστασοπούλου on ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗ…