Ανοιχτή επιστολή Νο 2 στον Χρήστο Παπουτσή και η επίσκεψη της Αντιτρομοκρατικής σπίτι μου

Αγαπητέ Χρήστο,

αναρωτιέμαι γιατί αποφάσισες να ταλαιπωρήσεις τόσο κόσμο καλοκαιριάτικα, αντί να σηκώσεις ένα τηλέφωνο και να μου απαντήσεις σε όσα σε ρώτησα  ή να μου ζητήσεις -έστω- το λόγο… Παλαιότερα το έκανες  και μάλιστα με άμεσο και ευγενικό τρόπο… Τόσες δεκαετίες φερόσουν έτσι, γιατί ξαφνικά άλλαξες;

Την προηγούμενη επιστολή την έστειλα σε σένα  κι από σένα περίμενα μια απάντηση.

Αντί γι’ αυτό μου τηλεφώνησε χθες ο αστυνομικός υποδιευθυντής κ. Κ. Παπαθανασάκης της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, να με καλέσει για ένορκη μαρτυρική κατάθεση,σχετικά με την υπόθεση της δολοφονίας Γκιόλια. Λίγη ώρα μετά το τηλεφώνημά του, δύο άντρες με μαύρα, ντάλα μεσημέρι στις 2.30, ήλθαν σπίτι μου για τα περαιτέρω.

Και επανέρχομαι.

Γιατί τους ταλαιπωρείς όλους αυτούς τους ανθρώπους και δε βγαίνεις να πεις κάτι εσύ; Εσύ είσαι ο υπουργός, εσύ κάνεις τις έρευνες, εσύ οφείλεις να ξέρεις, εσύ πρέπει να κινήσεις γη και ουρανό, να βρεις την άκρη. εσένα περιμένουμε να μας πεις. Γι αυτό είσαι εκεί.

Χρήστο, εδώ και καιρό, είσαι ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη (πολλοί σε αποκαλούν καιΥπουργό ΠΡΟ ΠΟ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας) και τα μόνα για τα οποία σε συζητάει ο κόσμος, είναι αυτά για τα οποία δεν θα ευχόταν κανείς να τον συζητάνε (Η υπόθεση ”Σάμινα”, τα αιματηρά επεισόδια στο Σύνταγμα, οι ανεκδιήγητες δηλώσεις μετά και και…)

Αυτές οι πόζες με τα σηκωμένα μανίκια στη φωτογραφία, που σημειολογικά παραπέμπουν σε δουλευτή πολιτικό, σε συνδυασμό με το χρόνιο, όλο σημασία, ανθυπομειδίαμα, πες στον ίματζ μέικερ σου, όχι μόνο δεν πείθουν κανένα, αλλά βγάζουν και γέλιο.

Λοιπόν, εγώ θα πάω στην Αντιτρομοκρατική και στον κ.Παπαθανασάκη, (αφού έτσι το κανόνισες, αλλά μην φανταστείς ότι με φοβερίζεις με κάτι τέτοιο), για να του πω όμως, αυτά που θα του έλεγε ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας.

Οφείλεις να ξέρεις Υπουργέ Χρήστο, την αλήθεια για την υπόθεση Γκιόλια,

γιατί αν δεν ξέρεις μετά από ένα χρόνο, κάτι δεν πάει καλά με σένα.

 

 

Με ξύπνησαν στις 7, για να μου πουν ότι σε σκότωσαν.

Το θεώρησα ηλίθιο αστείο και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ.

Μου ήλθε όμως, στο μυαλό, το πρόσωπό σου και η συνάντησή μας πριν λίγο καιρό…

Αυτή η μανία σου να μου απευθύνεσαι πάντα, στον πληθυντικό…(Σπάνιο πράγμα, κάποιος

να σέβεται, όχι το πρόσωπο, αλλά τουλάχιστον την εμπειρία του άλλου.)

 

Μιλήσαμε για

πρόσωπα και πράγματα, που διαμορφώνουν τη σύγχρονη χούντα. Μου έλεγες τα σχέδια

σου και τις μεγάλες έρευνες που ετοίμαζες.

Ανοιξα αμέσως, τον υπολογιστή, μπήκα στο μπλογκ και δεν πίστευα στα μάτια μου,

έβαλα ΝΕΤ και μιλούσαν για σένα, ανοίγω μηχανικά το κινητό μου,

”SOCRATES”, ήσουν ακόμη εκεί, μαζί με τα μηνύματά σου.

Ρε συ, σε φάγανε τελικά, θυμάσαι που σου έλεγα συνέχεια -σε κάθε επαφή μας-

πρόσεχε, πρόσεχε, δε είσαι απλώς ένα ποντίκι που βρυχάται,

είσαι ο καθρέφτης του βούρκου τους. Ο ξένος, στη συμμορία τους.

-Μπα δε με χτυπάνε εμένα, δεν τους συμφέρει.

Είδες που δεν τα υπολόγισες σωστά; Τελικά είναι τόσο απλή ιστορία, ένα συμβόλαιο

θανάτου, 13-20 σφαίρες, πριν το ξημέρωμα και καθαρίζουν.

Ομως οι εντολείς, μάλλον την πάτησαν άσχημα, γιατί τώρα και το αρχείο σου θ ανοίξει και

κάποιοι συνεργάτες σου θα μιλήσουν -δεν μπορεί να μη μιλήσουν-

και το Διαδίκτυο που τόσο αγάπησες,

απέκτησε τον γαζωμένο από 13 σφαίρες, μάρτυρά του.

***

Α, ρε Σώκρατες, δεν θα πεις ξανά, απηυδησμένος: -Αμάν ρε παιδιά!

Σεμίνα Διγενή

Mediasoup